ine voets – groene gedachten


Vlijtige zaadwerper

   

Toen ik een week geleden met een vriendin vanaf het dorpje Kekerdom door het natuurgebied Millingerwaard naar de Millinger Theetuin liep, werden we verrast door één grote, enkele meters hoge, roze bloemenzee. Het was enkele jaren geleden dat ik deze wandeling maakte en deze enorme maar vrolijke explosie maakte indruk. De Impatiens glandulifera – oftewel de Reuzenbalsemien – heeft hier zijn naam nadrukkelijk eer aan gedaan! Hij is familie van het Vlijtige Liesje en hun Latijnse geslachtsnaam ‘Impatiens’ betekent ‘haastig/ongeduldig’; ‘Balsemien’ betekent ‘zaadwerper’. Vol ongeduld wachten de zaden op de verlossende aanraking om als een raket weg te schieten. Ik herinner me deze indruksvolle plant nog van de schooltuin bij de tuinbouwschool in Boskoop; vooral de zoetige, weeë geur die ik verschrikkelijk vond. Tja en nu was het waden tussen de kilometerslange, hoge, roze wallen…

De Reuzenbalsemien heeft bladeren die voorzien zijn van nectarklieren – vandaar de soortnaam ‘glandulifera’ die ‘klierdragend’ betekent – en 2 tot 5 cm opvallende grote bloemen die vooral hommels aantrekken, maar ook honingbijen. Hij kwam in 1839 als (éénjarige) sierplant uit Noord-India en Tibet naar de Kew Gardens in Engeland en maakte al gauw de oversteek naar het Europese vastenland om ook daar de harten van menig tuinbezitter te veroveren. Inmiddels zijn er talloze tuincultivars en heeft hij weten te verwilderen en zich in heel Europa te verspreiden langs rivieroevers, meren en moerassige gebieden.

De geur vond ik (gelukkig) minder penetrant dan ik in herinnering had, maar de modderige paden waarlangs hij me enthousiast begroette des te lastiger. Ondanks het heerlijke zomerse weer van de afgelopen weken, was het hier en daar glibberen op de rivierklei. Ik had tijdens mijn Boskoopse tijd niet kunnen beamen dat ik de Reuzenbalsemien nog eens dankbaar zou omhelzen…

Advertenties


Floriade 2012

Eindelijk de Floriade 2012 in Venlo bezocht. Niet op de meest gunstige dag – zaterdag, dus lekker druk – maar met het weer konden we het niet beter treffen. Ook qua sfeer: langzaam gaat de zomer over in de nazomer. De zomerbloemen zijn op hun retour terwijl de laatbloeiers laten zien wat ze in hun mars hebben, vergezeld van grassen die nu op hun mooist zijn en vele éénjarigen zoals Dahlia’s. Alles omgeven door het bijzondere licht van de restzomer.

Tussen de Agastache (Dropplant), Verbena (IJzerhard) en de Echinacea (Zonnehoed) in de tuin van het bijenpaviljoen vlogen de bijen af en aan. Geen echte grote verrassingen wat de tuininzendingen betreft, wel een zeer mooi vormgegeven – zowel binnen als buiten – Spaans paviljoen. De Belgische inzending vond ik erg geslaagd vanwege de groene wandelgang om en door het gebouw.
Veel hebben we gezien, maar veel ook nog niet. Misschien nog een keertje terug al was het maar om de vele appels, peren en frambozen die nu nog net niet rijp naar ons lonkten, te proeven…