ine voets - groene gedachten

Het is niet zelden dat ik in mijn ontwerpen een plaatsje reserveer voor een sculptuur. De plek wijs ik aan; het zoeken van een beeld laat ik heel graag aan de klant over! Ik kan wel een voorstelling hebben van een beeld dat op die plek mooi zou passen en in de tuin goed tot haar recht zou komen, maar een schilderij kies je ook zelf. Voor wie kennis wil maken met een grote verscheidenheid qua stijl, materiaal, afmeting, enz., kan een bezoekje brengen aan Museum Dorestad (www.museumdorestad.nl) in Wijk bij Duurstede. Hier exposeert het beeldhouwerscollectief GROEP 85 (waar ik sinds 8 jaar ook deel uitmaak) in de mooie tuin in het mooie stadje. Twintig deelnemers met twintig stijlen laten hun beelden zien vanaf 26 april tot 7 juli 2008. Voor een eerste indruk: neem een kijkje op mijn website: http://www.invo-nijmegen.com/download.htm. Tot ziens in Wijk?

In de buurt van Museum het Valkhof in Nijmegen en eventjes tijd? Bekijk dan de tentoonstelling met de kleurrijke Hortisculpturen van beeldend kunstenares Ferdi (Arnhem 1927-1969 Baarlo): met materialen zoals bont, kunststof, schuimplastic maakte zij indrukwekkende bloemen en insecten. Ook haar sieraden zijn zeer bijzonder. De expositie is van 16 februari tot en met 1 juni 2008.

Beeldend kunstenaar Ellen van Eldik laat zich door haar ‘buitenatelier’ inspireren. Ze noemt het haar ‘geheime atelier’ dat onder meer uit een bloementuin en een waterpartij bestaat. Deze natuurlijke omgeving is haar inspiratiebron voor haar foto’s, schilderijen en tekeningen en onlangs had ze een expositie met als titel ‘Niet iedereen heeft een tuin VI’ in het CBKTiel. Ze maakt tegenwoordig vooral tekeningen en hierin combineert ze de indrukken die ze in haar tuin opdoet met voorwerpen die ze in haar atelier in de Nijmeegse binnenstad bewaart, zoals kralen, sieraden en glaswerk. Voor vele kunstenaars is de natuur een belangrijke inspiratiebron. Het zijn niet alleen de kleuren, de structuren, maar het is ook de voortdurende beweging, verandering en dat alles in volstrekte harmonie. En dat is, wat ik telkens met mijn ontwerpen probeer te bewerkstelligen: een tuin die fascineert en waarbij de harmonie voorop staat. Soms is het een lange zoektocht en een moeizaam proces voordat ik duidelijk het gevoel heb dat het ontwerp klopt en compleet is. En het gebeurt vaak dat een wandeling door het bos een idee of een oplossing brengt! Ook voor mij is de natuur een hele belangrijke inspiratiebron en een schilderij of tekening kan dat ook zijn!

Bij toeval stuitte ik op het boek ‘Geheimen uit de kloostertuin’ - tuinbeleving als inspiratiebron - van Tini Brugge, waarin zij eeuwenoude tradities in de omgang met de natuur beschrijft, waarbij aanleg, vormgeving en keuze van bomen en planten, het geloof spiegelen van de kloostergemeenschap. Door haar boek kwam ik in de kloostertuin van de Minderbroeders Franciscanen in Megen terecht. Tini Brugge kwam met het idee om een deel van de moestuin in te richten als siertuin met planten en bloemen die iets over het geloof vertellen. In 1995 is begonnen met de aanleg van de tuin en dankzij de inzet van veel vrijwilligers is het een waar paradijs geworden! Er is een liturgie-border met planten rond het kerkelijk jaar waarbij de tijden hun eigen kleur hebben: bijvoorbeeld paars staat voor advent en veertigdagentijd, rood voor pinksteren en wit bij feesten. Ook is er een gedachtenisborder, waarin katholieke heiligen en mannen en vrouwen uit andere tradities een plaats krijgen. Verder zijn er 4 plukborders en vier thematische borders en ontbreken natuurlijk de zonnebloemen en de zonnehoed niet, die verwijzen naar het zonnelied van Franciscus. Er zijn fruitbomen, een grote kruidentuin, waterschalen voor de vogels en heerlijke plekken om even te zitten. Binnen de eeuwenoude kloostermuren word je bevangen door een serene rust. De tijd lijkt stil te staan en je voelt een diepe verbondenheid met de natuur. Gelukkig zijn ze er nog: plekken waar even niets moet en de hektiek van alledag ver weg is. Op regelmatige tijden worden ’s middags rondleidingen gegeven, zijn er zgn. scharrelmiddagen en workshops. Voor meer info: http://home.hetnet.nl/~hofvanlof.

Nee, niet klimaatverandering bracht rijstvelden naar Kassel in Duitsland, maar de 12de Documenta. De kunstenaar Sakarin Krue-On uit Thailand legde rijstterrassen aan tegen de hang voor Schloss Wilhelmshöhe. Nu zijn we de laatste jaren wel wat gewend: met olijfbomen, vijgen, palmen, oleanders, wanen wij ons hier in het mediterrane zuiden, maar ik moet bekennen, dat deze rijstvelden mij volkomen vreemd voor kwamen. Het zag er niet florissant uit: de zwarte kunststof slangen die voor de irrigatie moesten zorgen, de erbarmelijke staat van veel planten, maar toch. Graaf Wilhelm IX liet het park na 1785 volgens de Engelse landschapsstijl veranderen en de interesse voor en het verzamelen van de meest uiteenlopende plantensoorten was in die tijd al groot. Vanaf het midden van de 19de eeuw werden veel planten uit Azië geïmporteerd en stille getuigen hiervan zijn nog altijd terug te vinden in het park. In feite is deze ontmoeting tussen de kulturen van oost en west dus niets nieuws…

Ongelooflijk mooi en boeiend blijf ik de plek vinden, waar ik jaren geleden 3 weken lang een beeldhouwcursus volgde. Azzano, een dorpje op 450 meter hoogte in de Apuaanse Alpen, aan de voet van de Monte Altissimo. Vanaf de ruïne van La Capella uitzicht op zee, aan de andere zijde op enkele marmergroeven en omgeven door tamme kastanjebossen met klaterende watervalletjes en stroompjes. De geluiden van het werk in de marmergroeven, de geurende kruiden in de bermen, de eenvoud van het leven daar. Alles is daar heel bijzonder en vanzelfsprekend tegelijk. Het witte marmer voor de David van Michelangelo komt er zelfs vandaan! Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een inspiratievolle, interessante en fijne tijd. Niet ver van Azzano vandaan ligt de badplaats Viareggio en het centrum van de beeldhouwkunst: Pietrasanta, waar vele beroemde beeldhouwers w.o. Henry Moore, Niki de Saint Phalle hun werkplaats hadden. Kortom een plek waar je geraakt wordt door natuur en cultuur. (www.campo-altissimo.com)

Het beeldhouwerscollectief Groep 85 uit Nijmegen exposeert in het UMCG (Groningen) van 12 december t/m 22 januari 2007 in de hal Radiotherapie en in de tuin en personeelsrestaurant van 12 december t/m 5 maart 2007. Groep 85 telt 15 leden en bestaat sinds 21 jaar. De meesten zijn omstreeks 1985 begonnen met beeldhouwen in steen op de Vrije Academie ‘De Lindenberg’ in Nijmegen. Zij werken met diverse steensoorten, zoals Belgisch hardsteen. marmer, muschelkalk, graniet, etc. Het groepskarakter van Groep 85 wordt bepaald door de gemeenschappelijke fascinatie voor het materiaal en de bezieling die de bewerking met zich meebrengt. Ikzelf maak sinds 6 jaar deel uit van Groep 85, maar beeldhouw sinds 15 jaar en geloof me: als je er eenmaal aan begint ben je verloren… Voor een expressie van Groep 85 download het PDF

Sinds weken worden we getracteerd op bijzonder mooi en warm weer: heel fijn maar ik moet bekennen dat deze temperatuurextremen mij ook een beetje zorgen baren. Vanmorgen was ik dan ook aangenaam verrast door het mistige tafereeltje buiten en ik kreeg eindelijk het gevoel dat de winter er aan komt. Misschien daardoor dat ik nu even stil sta bij de Weihnachtsmarkt van Museum Schloss Moyland in Bedburg-Hau (Duitsland). Voor wie iets anders wil dan de bekende kerstmarkten met veel prullaria: 80 kunstenaars stallen hun handgemaakte waren uit en het aanbod is groot: glasobjecten, keramiek, sieraden, beeldhouwwerken, kleding, etc. Met een knipoog naar de beroemde hoed van Buys, wordt aan het hoofddeksel extra aandacht geschonken: petten, mutsen en hoeden in de meest verschillende uitvoeringen en van meest uiteenlopende materialen gemaakt. De museumshop komt met bijzondere aanbiedingen en de ‘Grafikbude’ biedt interessante grafische werken aan van hedendaagse kunstenaars. Voor warmte wordt gezorgd in de vorm van muziekoptredens en… Glühwein! De markt gaat woensdag 13 december van start en is open tot en met zondag 17 december. Voor meer info: http://www.weihnachtsmarkt-moyland.de. Laat nu de winter maar komen!

‘Giuseppe Penone onderzoekt de krachten van de natuur, hun energetisch potentieel en tegelijkertijd bepaalt en onderzoekt hij de grenzen van zijn eigen lichaam’. Dit is een citaat uit de begeleidende info van Museum Kurhaus in Kleef (Duitsland, net over de grens bij Nijmegen). Twee keer binnen één week tijd mocht ik mij verwonderen over zijn indrukwekkende werk en een volgend bezoek sluit ik niet uit… Giuseppe Penone laat je kennismaken met het ‘binnenste’ van de boom en met de ‘huid’ van marmer. Het grootste werk (300×1200 cm!) vond ik het meest indrukwekkende: ‘Goldene Haut auf Akaziendornen (Mund)’ is een afdruk van een mond, weergegeven door duizenden Acacia-doornen. De Latijnse naam voor Acacia is Robinia pseudoacacia, inheems in Noord-Amerika en begin 17e eeuw naar Europa gekomen. Het is een boom met een groot aanpassingsvermogen en heeft zich door uitzaaiing in sterk verwilderde vorm over grote delen van Europa verspreid. De schors heeft diepe groeven, de kroon is grillig vertakt met korte, bochtige, met scherpe doorns bezette twijgen. Een rustieke, maar ook indrukwekkende verschijningsvorm, zoals ook de ‘Mund’. Het kostte moeite om mij los te maken van de duizenden doornen en ook later uit zijn installatie ‘Den Schatten atmen’, een zaal waarvan de wanden bedekt zijn met bedwelmend geurende laurierbladeren. Tot 25 februari 2007 heb je nog de tijd, mis hem niet! (www.museumkurhaus.de)

In een parklandschap in Neuss (Duitsland) staan elf sculpturele gebouwen die door de beeldhouwer Erwin Heerich ontworpen zijn. In deze paviljons ontmoeten verschillende kulturen en tijdperken elkaar: Chinese glaskunst uit de achttiende eeuw gaat in dialoog met werken van Hans Arp en Kurt Schwitters, Khmer sculpturen uit de 12e en 13e eeuw met schilderijen van Gotthard Graubners. Meubels van Gerrit Rietveld en Marcel Breuer, werken van Yves Klein, etsen van Rembrandt, schetsen van Constantin Brancussi en nog veel meer. Een plek waar kunst, cultuur en natuur samenkomen en waar schoonheid en verwondering centraal staan (www.inselhombroich.de).