ine voets - groene gedachten

De gedaantewisseling van een vlinder is op zich al een wonderlijk, maar als de Stippelmot of Spinselmot zijn eitjes afzet op de takken van de monumentale wilgen langs de Van Apelterenweg in Nijmegen, onstaat er een wonderlijk plaatje! De larven brengen de winter door in de beschutting van de schaal en spinsel, om in mei deze te verlaten. Een enorme wirwar aan spinseldraden wordt gevormd, waarbij alles wordt gevreten wat maar op hun pad komt. En als de larven tot rups zijn verworden, is het laatste groen snel verorberd! Het groen verdwijnt, maar er komt een prachtig zilveren kleed voor in de plaats! Door het net van spinsel, zijn ze beschermd tegen hapgrage vogels zodat ze zich uiteindelijk kunnen ontpoppen tot een klein wit vlindertje met zwarte spikkels. En de bomen? Die verruilen al snel hun tijdelijke sprookjesachtige verschijning voor een nieuw, frisgroen bladerdek!

Ongelooflijk mooi en boeiend blijf ik de plek vinden, waar ik jaren geleden 3 weken lang een beeldhouwcursus volgde. Azzano, een dorpje op 450 meter hoogte in de Apuaanse Alpen, aan de voet van de Monte Altissimo. Vanaf de ruïne van La Capella uitzicht op zee, aan de andere zijde op enkele marmergroeven en omgeven door tamme kastanjebossen met klaterende watervalletjes en stroompjes. De geluiden van het werk in de marmergroeven, de geurende kruiden in de bermen, de eenvoud van het leven daar. Alles is daar heel bijzonder en vanzelfsprekend tegelijk. Het witte marmer voor de David van Michelangelo komt er zelfs vandaan! Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een inspiratievolle, interessante en fijne tijd. Niet ver van Azzano vandaan ligt de badplaats Viareggio en het centrum van de beeldhouwkunst: Pietrasanta, waar vele beroemde beeldhouwers w.o. Henry Moore, Niki de Saint Phalle hun werkplaats hadden. Kortom een plek waar je geraakt wordt door natuur en cultuur. (www.campo-altissimo.com)

Landschapsbeheer Gelderland maakt deel uit van een samenwerkingsverband van 12 provinciale organisaties: Landschapsbeheer Nederland. Landelijk werken duizenden vrijwilligers aan beheer, herstel en ontwikkeling van ons landschap en iedereen kan hier terecht voor kennis over landschap, natuur en cultuurhistorie. Ieder jaar krijg ik het interessante cursusoverzicht opgestuurd en elk jaar neem ik mij voor aan de cursus ‘Boerenerven’ deel te nemen. Tussen de cursussen duikt opeens de interessante titel ‘Win Euro 30.000 voor je eigen ommetje!’ op. Citaat: ‘Landschapsbeheer Nederland schrijft een prijsvraag uit voor het bedenken van ‘Ommetjes’. Dit zijn kleine wandelingen van ongeveer een uur, met een afstand van 3 tot 7 km. Door ruilverkaveling, dorps- en stadsuitbreiding en de aanleg van nieuwe infrastructuur zijn veel historische paadjes (kerkenpaden, schoolpaden, jaagpaden, etc) verdwenen. De prijsvraag biedt iedereen de mogelijkheid weer een rondje om het dorp te maken, liefst over de ‘verdwenen paadjes’. De deelnamebrochure is te verkrijgen bij Landschapsbeheer Gelderland. De uitgewerkte ideeën moeten voor 1 maart 2007 zijn ingediend.’

Leuk toch? Maar ook als je geen ommetje maakt, is het de moeite waard een bezoekje te brengen aan hun website waarop heel veel interessante informatie te vinden is voor mensen die het landschap een warm hart toedragen:

www. landschapsbeheergelderland.nl

Spontane actie: mooi weer, herfstvakantie, zee lonkt al tijden, een vakantiebungalow te huur in Domburg. Wegwezen dus, maar wel eerst het vaste zaterdagprogramma afwerken van voetballen en beeldhouwen. Het is 15.00 uur, iedereen glimmend onder de douche vandaan, tassen gepakt, gaan! Om 18.00 uur sluit de receptie, dus als in ons toch al enge schema een verkeersomleiding ter hoogte van Waalwijk extra tijd vergt, zijn we aardig in de stress. Maar dan… ruimte en rust! Als we het Zeeuwse landschap inrijden, komen we al aardig in vakantiestemming en genieten we van de wijdsheid, koeien, ploegende tractor, verre horizon, suikerbietenoogst. Zo vertrouwd lijkt alles, maar ook zo ver weg. Beelden uit mijn kindertijd die zo ‘oerhollands’ aanvoelen. Hier en daar een boerderij met prachtige schuren, houtwallen, fruitbomen, sloten. Dit gevoel wordt de komende dagen alleen maar versterkt als we op de fiets de omgeving bekijken. We rijden door ‘De Manteling’, het oudste natuurgebied van Walcheren en een van de weinige eikenbossen van Europa die in de buurt van de zee liggen. Een sperwer hangt boven een weiland, schapen kijken ons vanaf een dijkje herkauwend en meewarig aan, terwijl de ratelpopulieren van zich laten horen. Even naar het strand, waar ook genoeg sfeerbeelden te zien zijn: eindeloos water, talloze rozenbottels, vliegers, blauwe lucht, een kind met een schepnetje, een uitgelaten hond. Dit is Holland voor mij, het land van mijn kindertijd, dus niet zo ver weg, zo ‘oer’…