Gearchiveerd onder: evenementen, kunst en cultuur | Tags: Anish Kapoor, Ascension, Biennale di Venezia 2011, Biennale Venetië 2011
Tijdens mijn bezoek medio oktober aan de Biënnale in Venetië was het weer genieten van de oude stad, bijzondere sfeer, zon, in combinatie met de vele kunstwerken. Enkele maanden verder denk ik terug aan de highlights van 2011 en de Biënnale was er zeker één van, waarbij de installatie Ascension van de in Bombay geboren Britse kunstenaar Anish Kapoor de meeste indruk op mij maakte.
Anish Kapoor over Ascension: ‘what I am interested in is the idea of the immaterial becoming an object, smoke is becoming a column’.
Natuurlijk doe ik het werk geen recht door ‘Ascension’ via een filmpje te laten zien, maar wilde toch een impressie weergeven:
Anish Kapoor – Ascension from IneVoets on Vimeo.
Gearchiveerd onder: evenementen, kunst en cultuur, muziek | Tags: Doro Krol, Nacht van de Ommetjes, nachtburgemeester Nijmegen, ommetje Weezenhof, Weezenhof
foto: Jacqueline van den Boom
In oktober 2011 schreef ik over de op stapel staande Nacht van de Ommetjes, een initiatief van onze – ja, hoe kan het ook anders – nachtburgemeester Doro Krol.
Gaby en ik vonden het enorm leuk om het nachtelijk ommetje in de wijk Weezenhof te organiseren en we zijn nog altijd de weergoden enorm dankbaar voor hun medewerking. Het succes was zo groot, ook bij de ommetjes elders in de stad, dat besloten is het evenement dit jaar weer te laten plaatsvinden. Om niet te vervallen in een jaarlijks terugkomend, voorspelbare gebeurtenis en maximale ruimte te bieden aan een andere invulling, hebben Gaby en ik besloten het stokje door te geven. Dus, mocht je ideeën hebben voor een nachtelijk avontuur in oktober en/of zin hebben hieraan mee te werken: laat het weten!
Hierbij een kort verslag van de Nacht van de Ommetjes 2012.
Gearchiveerd onder: bijzondere bomen en planten, Het landschap, milieu, tuin algemeen | Tags: Fallopia japonica, invasieve planten, Japanse Duizendknoop, Probos
Eerder schreef ik over de Japanse Duizendknoop en de consequenties voor tuin, park en natuur. Als ik om me heen kijk, lijkt hij overal op te duiken. Een klant van mij had de plant ook in de tuin en was zich niet bewust van het grote ongemak: slechts 5 stengels stonden bovengronds maar de wortels hadden kans gezien om in enkele jaren tijd zich metersbreed (en diep) over de hele tuin te verspreiden. Het was een nachtmerrie: omdat de tuin opnieuw zou worden aangelegd, moest hij flink op de schop en alle grond heel secuur worden gezeefd totdat geen enkel stengel- of wortelstukje meer te vinden was. Wat mij opvalt is de onbekendheid van deze plant, ook bij collega’s in de groenvoorziening. Onlangs is door Stichting Probos uit Wageningen een boekje uitgegeven: ‘Invasieve plantensoorten – Handreikingen voor het beheer’, waarin naast de Duizendknoop nog vijf andere planten worden beschreven zoals de hemelboom en reuzenberenklauw. Voor ieder die het interesseert heb ik een informatieve flyer gemaakt en hoop ik dat mede door bewustwording, de verspreiding van de Japanse Duizendknoop enigzins wordt geremd.
Download het PDF in hoge resolutie
Gearchiveerd onder: evenementen, muziek | Tags: Doro Krol, Nacht van de Ommetjes, nachtburgemeester, Nijmegen, ommetje Weezenhof, wijkwandeling
Nijmegen kent 25 ommetjes: korte wijkwandelingen van 3 tot 4 kilometer langs bijzondere natuur en gebouwen. Om de ommetjes meer bekendheid te geven en eens in een ander licht te bezien, heeft de nachtburgemeester van Nijmegen, Doro Krol, het initiatief genomen voor ‘De Nacht van de Ommetjes’. Op 8 oktober nemen 7 wijken hieraan deel, waaronder de Weezenhof. Er wordt gestart op de sportplek nabij de bus-eindhalte 54e straat om 20.00 uur en eindigt ca. 22.00 uur.
Tijdens de wandeling van circa 3 kilometer lengte zijn er bijzondere muzikale en poëtische ontmoetingen en ervaren we de nachtelijke sfeer van het Vogelenzang-bos. Na de tocht wordt nog even nagenoten en nagepraat. Het belooft een verrassende wandeling te worden voor oog en vooral oor! Iedereen is van harte uitgenodigd. Wel een kleine, maar praktische tip: vergeet bij regen niet modderbestendig schoeisel aan te trekken. Tot 8 oktober!
Gearchiveerd onder: bijzondere bomen en planten, Het landschap, tuin algemeen, tuinarchitectuur | Tags: Fallopia japonica, invasieve plantensoort, Japanse Duizendknoop
Frisgroene bladeren, sierlijke bamboe-achtige stengels, een elegante bloeiwijze met ontelbare witte bloempjes van juli tot september, kortom: een charmante verschijning! Maar schijn bedriegt, want het bevallige vrouwelijke exemplaar van de Japanse Duizendknoop (Fallopia japonica, synoniem: Polygonum cuspidatum) gedijt zo goed op onze Nederlandse bodem dat zij een groot gevaar vormt voor onze inheemse flora en fauna en wordt tot één van de ergste invasieve soorten gerekend.
Philipp von Siebold die de plant begin 19e eeuw meebracht vanuit Japan, had geen idee van de consequenties. Vanuit de Hortus botanicus in Leiden werd de Japanse Duizendknoop ook in Engeland geïntroduceerd en daar vormt hij een serieuze bedreiging voor tuin en landschap: zelfs de beroemde Kew Gardens worden ermee overwoekerd! De plant is inmiddels verboden in het Verenigd Koninkrijk. Ook in Nederland duikt de plant steeds vaker op: door gebrek aan natuurlijke vijanden en de enorme groeikracht heeft hij zich hij zich flink kunnen verspreiden. Steeds vaker zie ik hem in tuinen, langs het spoor en in parken staan. Hij wordt de één van de ergste invasieve soorten ter wereld genoemd en is bijna onuitroeibaar. Uit elk stukje wortel of stengel ontstaat snel weer een plant. Hij groeit via scheuren in de fundering van huizen en door asfalt heen! In Engeland en de VS zorgt de Duizendknoop voor miljardenschade bij het bouwrijp maken van grond.
Hij geeft zich niet snel gewonnen en doorgaans is men drie jaar bezig om hem uit te putten. Door elke twee tot vier weken te maaien en het maaisel af te voeren (niet in de GFT-bak of op de composthoop!) hoopt men de plant te verzwakken. En door de grond vanaf het begin van de winter te bedekken met flexibel, niet-lichtdoorlatend materiaal, wordt het hem ook moeilijk(er) gemaakt, maar let op: tot op 7 meter van de afdekking kunnen nieuwe scheuten ontstaan! Ten slotte kunnen chemische producten op basis van glyfosaat worden ingezet, maar ook deze kunnen de plant niet verdelgen, hooguit verzwakken. Uitgraven van de wortels is een optie maar zeer arbeidsintensief: de wortels kunnen tot op een diepte van drie meter zitten en als er een stukje blijft zitten, ontstaat snel weer een nieuwe plant. Dus tuinbezitters en beheerders van ons groen: wees alert en verwijder hem snel maar wel op de juiste manier!
Gearchiveerd onder: bijzondere bomen en planten, Het landschap, tuin algemeen, tuinarchitectuur | Tags: groene erfafscheding, haag, hagen, heg, olijfwilg
Een heleboel vogels, meestal merels, zagen het eerste daglicht in de hagen rondom mijn ouderlijk huis. Wekenlang heerste er een gezellige topdrukte, waarna het normale tjilpniveau wederkeerde. Hun ouders hadden een grote keuze in de nestlocatie: spaanse aak-, haagbeuk- of ligusterhaag. Of mijn liefde voor hagen uit deze tijd stamt? Gelukkig woon ik een wijk waar de groene erfafscheiding het duidelijk wint van de levenloze, hoge, houten schuttingen die na verloop van tijd nog ziellozer ogen door hun scheefhangen. Hagen geven niet alleen vogels en insecten een thuishaven, ook wij voelen ons geborgen door deze groene, vriendelijke omlijsting.
Het is zo jammer dat er zoveel misverstanden bestaan over de haag: meestal is één keer per jaar knippen voldoende, dus het onderhoud valt best wel mee en het duurt geen eeuwigheid voordat de gewenste hoogte wordt bereikt. Het aanbod in soorten en hoogten is zo groot: voor elk wat wils! Zo heb ik een voorliefde voor de Olijfwilg (Elaeagnus ebbingei) met grijsgroene, aan de onderkant zilvergrijze bladeren, heerlijk geurend in het voorjaar en bladhoudend. Zijn broer de Elaeagnus commutata (Zilverbladige Olijfwilg) is zelfs nog mooier, maar helaas niet wintergroen. Een prachtige haag dus, die weinig eisen stelt en zelfs aan de kust goed gedijt. Maar ook de haagbeuk, beuk, laurier en de vertrouwde liguster kunnen mij nog altijd bekoren en de ‘losse’ hagen met bloeiende heesters en geurende rozen vormen een kleurrijk decor!
Gearchiveerd onder: milieu, tuin algemeen | Tags: bijensterfte, Bijenstichting, biodiversiteit, Echinacea, invo, zonnehoed
Het logo van INVO is een Zonnehoed met een bij. De foto maakte ik jaren geleden in mijn achtertuin. Elk jaar ben ik weer verwonderd over zoveel bedrijvigheid en geniet ik met volle teugen van deze fascinerende, gonzende beestjes. Mijn grootouders hadden een grote fruitboomgaard – een feest voor ons kleinkinderen – en ook daar heerste een drukte van belang in en nabij de bijenkorven die naast het brede pad stonden. Ze stonden er niet voor niets: de rijke fruitoogst was aan deze bijen te danken! We staan er niet bij stil, maar deze prachtige insecten zijn van groot belang voor de bestuiving dus vruchtzetting dus voedsel voor mens en dier. Sinds enkele jaren is er sprake van bijensterfte en dit is zorgelijk: de oorzaak is nog niet helemaal duidelijk maar men denkt aan pesticiden, verandering in de biodiversiteit en het kleiner aantal imkers door vergrijzing. Vorig jaar is daarom de Bijenstichting opgericht die zich bezighoudt met beleidsbeïnvloeding op landelijk en lokaal niveau, het geven van informatie en educatie en het stimuleren van burger- en organisatie-initiatieven om de bijensterfte tegen te gaan. Bijen zijn voor het stuifmeel aangewezen op bloeiende planten: in onze tuinen en steden zijn het meestal bijensoorten die niet afhankelijk zijn van één plantensoort, maar er zijn ook bijen die enkel op één plantenfamilie vliegen: deze bijenvolken zijn het kwetsbaarst. Met de bewustwording van het levensbelang van de bij hoopt men dat wereldwijd snel maatregelen worden getroffen. Wij kunnen ook ons steentje natuurlijk bijdragen door bloemrijke planten, heesters en bomen in de tuin aan te planten en de gemeenten zouden hun plantsoenen en beheer bijvriendelijker kunnen maken. Onze kleine, zoemende vriend moeten we koesteren!
Gearchiveerd onder: tuin algemeen, tuinarchitectuur | Tags: Ine Voets, invo, schetsproces, tuinarchitectuur, tuinontwerp, tuinschets
Tot het komen van een (tuin-)ontwerp, gaat een heel proces aan vooraf. Na de klant uitvoerig te hebben gesproken, de wensen en eisen geïnventariseerd en de tuin en omgeving in mij te hebben opgenomen en vastgelegd op vele foto’s, wordt de sfeer die ik wil creëren bijna tastbaar. Dan volgt een korte ‘bezinningstijd’, opgevolgd door een periode van inspiratie opdoen. De inspiratiebronnen kunnen van alles zijn: museumbezoek, wandeling, tijdschriften, boeken, e.d. Steeds meer ideeën vullen mijn hoofd terwijl mijn enthousiasme groeit. Als ik dreig ‘over te lopen’ wordt het tijd om de tuin of groenvoorziening op schaal op papier te zetten en de vele foto’s te printen en te bestuderen, samen met mijn aantekeningen. De eerste lijnen verschijnen op papier: kijken, schetsen, kijken, schetsen. Ideeën vallen af, nieuwe ontstaan, zoekend naar de ‘middelen’ om tot de sfeer te komen. Het is een intensief maar o zo boeiend proces. Mijn intuïtie leidt mij; laat ik mij door leiden. Dit proces vraagt tijd: schetsen – enkele dagen laten bezinken – weer schetsen, totdat mijn gevoel heel overtuigend zegt: dit is het! en ik door een soort Eureka-stemming wordt overmand. Toen een collega mij een tijd terug vertelde dat hij een ontwerp meestal op dezelfde dag van werkopname klaar had, kon ik dat nauwelijks geloven. Bij mij werkt het anders: mijn proces kent vele fasen en vele lagen denken en schetspapier…
Gearchiveerd onder: kunst en cultuur | Tags: Ben van Pinxteren, Dukenburger, Ine Voets, invo-nijmegen, sculptuur, Weezenhof
Onze wijk Weezenhof in Nijmegen is twee sculpturen rijk, alleen stonden ze er jarenlang grauw en verwaarloosd bij. Mij trok echter de vorm, met name die van het beeld dat ik wekelijks enkele malen op de fiets passeer. Toen ik ervoer dat de sculptuur niet van beton was zoals ik altijd dacht, maar van prachtig Portugees marmer, was het tijd om actie te ondernemen. Inmiddels stralen de beelden van Ben van Pinxteren weer en kunnen we met recht zeggen dat we twee sculpturen rijker zijn geworden. Voor het hele verhaal (gepubliceerd in de Dukenburger): De beelden van Ben van Pinxteren
Gearchiveerd onder: tuin algemeen | Tags: Ine Voets, interview, Tuinpro, vakblad groenvoorziening
Enkele maanden geleden werd ik door TUINPRO benaderd voor een interview. TUINPRO is een nieuw vaktijdschrift dat zich richt op tuinontwerpers en -architecten, hoveniers en eenieder die zich professioneel bezighoudt met de groenvoorziening met het accent op tuinaanleg, ontwerp en onderhoud. Het leek mij een leuke gelegenheid mijn visie te geven op het ontwerpen van tuinen en ik had mij goed voorbereid op het gesprek.
We begonnen met mijn opleiding: hoe kwam ik ertoe naar de Rijks Hogere Tuinbouwschool voor Landschapsinrichting en Tuinarchitectuur in Boskoop te gaan? Daarna ging het gesprek over mijn loopbaan: waar had ik gewerkt en wat deed ik daar? Dat deel nam de meeste tijd in beslag door de vele werkgevers die ik had. Ik was nl. in 1980 klaar met mijn studie en er was geen droog brood te verdienen in de groene sector. Hoge werkeloosheid door de crisis- zeker onder schoolverlaters – en hele sombere vooruitzichten. Je moest pakken wat er te pakken viel en vooral niet te kieskeurig zijn. Tijdens deze moeizame periode heb ik wel altijd geprobeerd in mijn vakgebied te blijven, want daar ging mijn hart immers naar uit. Meestal moest ik genoegen nemen met tijdelijk werk zoals bij de Plantenziektenkundige Dienst en Staatsbosbeheer, maar dat had ook zijn charme: op deze manier kon ik mijn kennis verbreden.
Als ik terugkijk ben ik best wel trots dat het me gelukt is trouw te blijven aan mijn liefde voor het groene vak. Veel medestudenten zag ik in de loop der jaren, gedwongen door de recessie, overstappen naar een andere branche. Het interview verliep heel gezellig en voordat we erg in hadden, waren we enkele uren verder, maar nog nauwelijks toegekomen aan mijn werk inhoudelijk. Ik vond het jammer dat daarvoor weinig tijd restte; de weg ernaartoe is in mijn beleving minder belangrijk dan het doel: het vertalen van mijn ‘groene liefde’ in een ontwerp. Maar wie weet, doet een volgende kans zich voor om het daar wat uitgebreider over te hebben. Voor het PDF van het interview: TuinPro-artikel2010
